daha iyi anlayabilmen için dizilerden örnek vereceğim.. aslında sadece tek bir diziden.. kişi ve yer adları klişe olmayan nedenlerden dolayı değiştirilir ve/veya gizlenirken olaylar ve diyaloglar aynen aktarılacaktır..

uzun bir koridorda yürüyorum; yanımda kâhin var.. neden kâhin? çünkü kâhinler her şeyi görür? sanırım.. bir odada 3 kişi bir yatağın çevresinde ayakta duruyor.. onlara bakıyorum; onları tanıyorum.. beni görmüyorlar çünkü yatakta yatana bakıyorlar.. yatakta yatan, benim.. ben de beni görmüyorum.. kâhin:
- bunlar tam da nefret ettiğin insanlar değil mi?
ölüm döşeğindeki ben, inleyerek yoo, diyor..
- ah, ama tam olarak sevdiğin de söylenemez.. eğer olsaydı, ailen bu odadaki insanlar olmaz mıydı? ve sen.. sen onların yoldaşı oldun.. bunu söylerken sesindeki küçümseyici tınıyı fark ediyorum.. yüzüne bakıyorum; küçümseyici bir ifadeyle devam ediyor..
- izle bak, nasıl da birbirlerini avutmaya çalışıyorlar.. en azından onları bundan mahrum bırakmadın. henüz.. empatilerini öldürmedin. henüz.. insanlara ayıracak yerin kalmadı.. sen, insanları sevmiyorsun. bu senin için yeterince açık, yeterince yerinde mi, yoldaş?

öyle mi? bilemiyorum.. insanları sevmek? her şey anlamsız..
- bunu bana neden yapıyorsun? bunları yeniden yaşamak istemiyorum. beni inceleyen gözlerle süzüyor. odayı terk ediyoruz; şimdi yine boş koridorda ilerliyoruz..
- eskiler derdi ki: “bir halkın gücü, liderlerinin beden gücü kadardır”. sözü kafamda biraz evirip çevirdikten sonra ne yani ben ölünce insanlık da mı ölüyor? diye karşı çıkıyorum ki ironiyi fark ediyorum:
- eğer sen benim bilinçaltımsan, söylemeliyim ki, biraz kibirli değil miyiz? buna gerçekten gülerim işte! ama kâhin, gülmüyor.. mecbur, iğnelerimi cebime geri sokuyorum..
- insanlık, sen öldüğün için ölmüyor. eskiler her şeyi bilemezdi.. bazı konularda yanıldılar.. halkın bedeni ve liderin bedeni aynı şey değil.. ama ruhları ve şevkleri aynı olmalı.